บทวิจารณ์ระบบสัมนากลุ่ม

ในประเด็นนี้ขอพูดถึง ระบบสัมมนากลุ่ม ที่นิยมนำมาใช้ในการเรียน Master หรือ Ph.D. ที่เน้นไปที่การทำวิจัย โดยนักศึกษาแต่ละคน จะมีหน้าที่ในการนำเสนอความก้าวหน้างานวิจัยของตัวเอง แก่อาจารย์ หรือนักวิจัยรุ่นพี่ เพื่อที่จะได้รับคอมเมนต์แล้วนำไปปรับแก้ งานของตัวเอง หรืออาจจะมีการถกเถียง รับความรู้เพิ่มเติม ที่คนอื่นอาจจะรู้ แต่เราไม่รู้ อันจะก่อให้เกิดการถ่ายทอดองค์ความรู้ (knowledge transfer) และอาจรวมไปถึงการสร้างไอเดียใหม่ๆ เพื่อจะได้นำไปศึกษาต่อได้

ส่วนสำคัญที่จะทำให้การสัมมนาสำเร็จผลนั้น นอกจากเนื้อหาแล้ว รูปแบบการสัมมนา ก็มีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง ที่จะทำให้เกิดการถ่ายทอดองค์ความรู้อย่างเต็มที่ ผมอยากจะลองแชร์ข้อดีข้อเสีย ของรูปแบบการสัมมนาในแบบต่างๆ ให้ได้เห็นกัน

แบบที่ 1  ผู้นำเสนอผลงานทุกคน ต้องนำเสนอผลงานทั้งหมด อาจจะใช้เวลาทั้งวัน หรือ 2-3 วัน และความถี่การนำเสนอ อาจจะหนึ่งเดือนครั้ง

ข้อดี:  ทุกคนเท่าเทียมกัน เวลาทำงานเท่ากัน เวลาจะเฮฮาก็พร้อมกัน เวลาเครียดก็ใกล้เคียงกัน เหมาะสำหรับ Lab ที่ Prof ค่อนข้างยุ่ง มีเวลาน้อย และ Lab ขนาดใหญ่ ที่นัดสมาชิกยาก หรือ Lab ที่มีคนทำงานมาเรียนเยอะ 

ข้อเสีย: เนื่องจากเวลาที่แต่ละคนต้องพรีเซนต์ต่อกันไปเรื่อยๆ และความล้า จากการนั่งฟังงานวิชาการที่ยาวนาน อาจจะลำบากในการให้ comment ลงรายละเอียด รวมถึงคนที่ต้องพรีเซนต์ก็อาจกังวลเรื่องการนำเสนอของตัวเอง ทำให้ไม่ได้ตั้งใจฟังงานของคนอื่นเท่าที่ควร คนที่จะให้คอมเมนต์ได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย ก็จะเป็นคนที่ไม่ได้พรีเซนต์ (ซึ่งส่วนใหญ่หมายถึงอาจารย์)

แบบที่ 2  นำเสนอผลงานแบบวนกันไป ครั้งหนึ่งอาจจะ 1-3 คน เพื่อให้กินเวลาจำกัด ประมาณ 3-4 ชั่วโมง และทำเป็นประจำทุกสัปดาห์

ข้อดี:  เกิดการ discuss กันอย่างกว้างขวาง เพราะผู้ที่ไม่ต้องรับผิดชอบนำเสนอผลงาน จะไม่เกิดความกังวลใจ ลงรายละเอียดได้มากกว่าแบบแรก มีโอกาสที่จะกระตุ้นตัวเองให้ทำงานอยู่ตลอดเวลามากกว่า เนื่องจากมีสัมมนาในทุกอาทิตย์ 

  

ข้อเสีย: ใช้เวลามากกว่าปกติ บางคนอาจจะขาดการสัมนาบ่อยกว่าแบบแรก เพราะอาจจะไม่สะดวกในทุกๆ อาทิตย์ เหมาะกับแลบที่คนไม่เยอะมากนัก ที่จะทำให้การนำเสนอของแต่ละคนในครั้งนี้ กับครั้งถัดไป ไม่ขาดตอนนานเกินไปนัก

แบบที่ 3 สัมมนาแบบกลุ่มย่อย จัดแยกกลุ่มคนนำเสนอ ตามหัวเรื่องที่สนใจ 

ข้อดี: ลงรายละเอียดได้มาก สามารถให้ความรู้ได้เจาะลึก เฉพาะเรื่องลงไป สามารถเชิญผู้เชี่ยวชาญนอก Lab ในสาขานั้นมาร่วมด้วยได้ หรือจะมีการจัดสัมมนาในรูปแบบอื่นร่วมด้วยได้ เช่น การทำ workshop, การอภิปรายเกี่ยวกับวิธีการทดลอง, การหาข้อมูลร่วมกัน  หรือ อาจจะสัมมนาในรูปแบบ project ที่ทุกคนมีจุดประสงค์หลักร่วมกัน แล้วแบ่งแยกย่อยปัญหาให้แต่ละคนรับผิดชอบ 

 

ข้อเสีย เปลืองเวลามากที่สุด ใช้พลังงานสมองค่อนข้างมาก ต้องมีทีมเวิร์คที่แข็งแรง

ส่วนแบบไหนจะดีที่สุดนั้น ผมไม่ขอฟันธง เพราะคงต้องขึ้นอยู่กับ Lab และสมาชิก

ว่ามีธรรมชาติเป็นอย่างไร แบบไหนที่จะทำงานแล้วรู้สึกสบายใจที่สุด

แต่จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมนั้น ไม่ว่าแบบไหนก็ตาม

แต่ถ้าทุกคนได้มีโอกาสคุยกันมากขึ้น ปรึกษากันมากขึ้น

นำปัญหาที่เกิดในงานตัวเอง มาแชร์ มาทำให้ทุกคนรับรู้ว่าเป็นปัญหาร่วมกัน

ที่ควรต้องร่วมกันแก้ไข น่าจะเป็นการทำงานทีื่สร้างแรงจูงใจในการทำงานให้สนุกกันมากขึ้น

เพราะเมื่อทุกคน จริงใจ และสนิทใจ ที่จะทำงานร่วมกันแล้ว อุปสรรคใดๆ ก็คงฝ่าฟันไปได้ . . .

3 Keys to avoid the failure

If we assume that human is the same as natural.

There are three things that you need to consider if you want to avoid the failure of anything you would do.

When is the appropriate time to do the thing?

Who is the most important person that we should work with?

What is the important mission that we should do all the time?

The answer is quite simple and impressive.

"Present" is the most important time.

The most important person is the "person in front of us."

And, "To make the person in front of us feels happy" is the most important mission that we should do.

Practicing yourself to live the life in the present, with the surrounding people and nature 

is a thing that we should do by "mindful mediation."

Whenever someone get in troubles, their mind are full of bad thing. if they were trying to wash those bad thing from their mind, it is equal to increase those bad thing to their mind again and decrease pure mind. Look at those bad thing and do not trying to do anything. Let the law of energy wash them. By this way, They will be able to keep their power before they lost. 

ชีวิตที่หยุดหมุน

ในความเป็นจริง ชีวิตเราต้องหมุนอยู่เสมอ

หมุนไปสู่ความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ ที่เราจะได้พบเจอ

แต่ปัจจุบัน ผมรู้สึกได้ถึงชีวิตที่หยุดนิ่ง ของตัวเอง

ไม่ก้าวเดินไปไหน ไม่มีแรงชักจูงนำพาลากไป ไม่ไขว่คว้าหาทางหมุนตัวเอง

แค่เพียงผมหยุด คนทั้งโลกก็เดินก้าวนำหน้าเราไปแล้ว

เพราะโลกและกิจกรรมบนโลก ดำเนินอยู่ตลอดเวลา

ที่รู้สึกอย่างนี้ เพราะเห็นชีวิตคนรอบข้างหลายๆ คน

มีการเปลี่ยนแปลง ที่ทั้งผมรู้สึกว่าสิ่งที่เปลี่ยนนั้นมีทั้งดีขึ้นและด้อยลง

แต่นั่นก็ถือว่าได้เปลี่ยนแปลง ได้ก้าวข้ามผ่านสิ่งซ้ำๆ ไปอีกก้าว

บางคนได้งานใหม่ บางคนรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไป สวยขึ้น แก่ลง

บางคนนิสัยก็เปลี่ยนไป บางคนเปลี่ยนจากนักเรียนเป็นคนทำงาน 

หรือบางคนเปลี่ยนจากทำงานมาเป็นนักเรียน สิ่งเหล่านี้ล้วนเปลี่ยนชีวิตพวกเขามากมาย

แต่ผมกลับรู้สึกว่า ตัวผมนั่นแหละเป็นคนที่หยุดชีวิตของตัวเอง ...

ผมรู้สึกตัวผมนั้น หยุดนิ่งมาชั่วขณะหนึ่งแล้ว

ทั้งเรื่องงาน เรื่องชีวิต และเรื่องปัญญา

คงต้องถึงเวลาบูรณะใหม่ ที่จะไม่ผลาญเวลาในชีวิตให้หมดไป อย่างไร้ค่า

ใช้แต่ละเสี้ยวนาที ผลักดัน ให้ชีวิตก้าวเดินต่อไป อย่างมีคุณค่า และมีสติ 

ยังมีความสนุกตื่นเต้น รอเราอยู่อีกมากนักนะ ชีวิตนี้

เรื่องของคน

คนจะงาม งามที่ใจ ใช่ใบหน้า

คนจะสวย สวยจรรยา ใช่ตาหวาน

คนจะแก่ แก่ความรู้ ใช่อยู่นาน

คนจะรวย รวยศีลทาน ใช่บ้านโต

อยู่อย่างขาดฝัน มันจะทรมาน

Loneliness, a state of mind

When I was in my home country. I did not quite get quiescece of activities in my office. Almost everyday had been bursting with activities – the phone ringing endlessly, the guests coming every hour and the printers working overtime – I would think I am working in a New York stock market. 

The thing had changed since I moved to work in Zen-style, way of life, country. Everyday like today when it is so quiet that you can hear a pin drop from a far distance. And it is on days like today – so quiet – that I am overwhelmed with the feeling of loneliness. I am in doubt whether it is caused by a nature of East world or a kind of job where everyone has a separated work and need no communication.

Although I have a bunch of work to finish, I have no concentration to work on them since all of then need idea and inspiration. I inevitably turn to a useless-for-work activity – blog-hopping. I find myself in awe with a blog of Tale of Psychological Damage. The author wrote that “you are lonely because you are too focused on your loneliness.” I was dumb struck. That seems to be true! Do I feel lonely right now because I am too focused on the loneliness?

A long for those days, I was so busy. I could hardly answer personal phone calls while I spent whole of my concentration on doing work. And so lunch time was a break that I looked forward to after a friendly banter with friends as what we should eat or discussing humorous topics. Nowadays, I occasionally have boring lunch with colleagues. Sometimes I don’t even bother with lunch at all. How pathetic can that be! I could not be entertained by the topics or give a funny talk as I used to do. My motivation of learning new language had also disappeared. No one except me that should be blamed since my poor skill. I hardly understand what they said. Sometimes, I could not catch even the mentioned words that I would take them for searching the meaning later after lunch as I used to do. Speed, intonation, accent, expression or whatever the cause is, it reduces my self-esteem and makes me feel apart from a group day by day. Uncomfortable situation while you are sitting in a world that you do not hear anything and have to guess all the time consumes a large energy more than expecting.

Forget about those things and switch back to my loneliness. I found out the quote, “Loneliness, lonesome and solitude is a state of mind. Dwell in it if you dare, the abyss of depression would come uninvited. Depression another humongous reserve of unexplained behaviors known to man would slowly rear its ugly head if we stay there too long.”

Theoretically, loneliness is a state of mind. Just like smoking, you intend to quit depends on your state of mind. Can you dictate your state of mind then? I will try although I finally end up with I cannot. At least, I will let not this loneliness lead to depression again. I will make peace with it. The same way I make peace with things I can’t change.

Enjoy the day folks.

When the sky turns blue

After hard storm, the sky will be so blue and clear. Actually, the sky is normally being like this color since the world begins, but we cannot see its beautifulness until the the dreadful disaster happened. 

It is the same as our life. We will not recognize the real value of the possessed thing until we lost it. How do human beings usually be so late on recognizing their values of life? And, how do we human beings survive such suffering and thrive in spite of it?